Υπόθεση Leopold και Loeb: Το πείραμα του τέλειου εγκλήματος – 6

Hinkson-Leopold-and-Loeb-in-Court-250

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Οι ψυχίατροι

Η στρατηγική που ακολούθησε ο Darrow ήταν να χρησιμοποιήσει τις καταθέσεις των ψυχιάτρων με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποφύγει την καταδίκη σε θάνατο των πελατών του. Οι γιατροί Hulbert και Bowman μελέτησαν ενδελεχώς ακόμα και την παραμικρότερη λεπτομέρεια της ζωής των Leopold και Loeb και κατέγραψαν τα συμπεράσματά τους σε μια εκτενέστατη, επίσημη αναφορά περίπου 300 σελίδων. Σκοπός αυτής την αναφοράς ήταν να απαντήσει στο ερώτημα κατά πόσον ο ισχυρισμός της παράνοιας ήταν δικαιολογημένο να ακολουθηθεί από τον Darrow ως υπερασπιστική γραμμή. Κυρίως, όμως, ήταν να ανακαλύψει γιατί τα δύο αγόρια δολοφόνησαν τον Bobby Franks.

Στην αναφορά ήταν σαφές ότι ο Richard Loeb είχε αρχίσει να εκδηλώνει εγκληματικές τάσεις από την ηλικία των 8 ή 9 ετών. Έκλεβε χρήματα και αντικείμενα «χωρίς να αισθάνεται οποιαδήποτε ενοχή ή φόβο αναφορικά με τις κλοπές του, αλλά αισθανόταν βαθιά ντροπή στην περίπτωση που κάποιο λάθος του ή έλλειψη επιδεξιότητας οδηγούσε στο να γίνει αντιληπτός». Οι κλοπές αυτές, που γίνονταν περισσότερο για την συγκίνηση και την αίσθηση του κινδύνου παρά για το όφελος, συνεχίστηκαν αδιάκοπες σε όλη την εφηβική του ηλικία.

Ο ρόλος του Leopold στη ζωή του Loeb ήταν αυτός του συνενόχου στις εγκληματικές του πράξεις. Με αντάλλαγμα κάποιες, περιορισμένες, σεξουαλικές χάρες (ο Loeb επέτρεπε στον Leopold, κάποιες φορές, να βάζει το πέος του ανάμεσα στα πόδια του), ο Loeb τον παρέσυρε στις εγκληματικές του ενέργειες οι οποίες κλιμακώθηκαν σε σοβαρότητα. Από τις μικροκλοπές πέρασαν στις κλοπές και τους βανδαλισμούς αυτοκινήτων. Από τις τηλεφωνικές φάρσες στις διευθύνσεις των σχολείων τους πέρασαν σε ψεύτικους συναγερμούς για πυρκαγιές και κατέληξαν σε εμπρησμό. Το 1923 σχεδίασαν να ληστέψουν το σπίτι ενός φίλου τους, καθώς οι γονείς του έλειπαν σε διακοπές, και πήραν μαζί τους ένα όπλο για να πυροβολήσουν τον φύλακα και σχοινιά για να δέσουν την υπηρέτρια, εάν ήταν ανάγκη. Ευτυχώς το αυτοκίνητό τους χάλασε στη διαδρομή κι εγκατέλειψαν το σχέδιο. Αντ’ αυτού λήστεψαν το κτήριο της αδελφότητας του Loeb ΖΒΤ, στο Ann Arbor. Η αναφορά των Hulbert και Bowman «εκλάπη» κατά την διάρκεια του σαββατοκύριακου και την Δευτέρα, 26 Ιουλίου, βρισκόταν σε όλες τις εφημερίδες.

Όταν η υπεράσπιση κάλεσε τον πρώτο της μάρτυρα, τον Dr. William Alanson White, επικεφαλής του νοσοκομείου St. Elizabeth στη Washington, D.C. και Πρόεδρο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ομοσπονδίας, ο Crowe έκανε ένσταση. «Δεν παίρνεις μικροσκόπιο για να εξετάσεις το μυαλό ενός δολοφόνου και να διαπιστώσεις σε τι κατάσταση βρισκόταν, επειδή αν είναι παράφρων δεν είναι υπεύθυνος κι αν δεν είναι είναι (υπεύθυνος). Δεν εξετάζεις την διανοητική του κατάσταση, αλλά τα γεγονότα της υπόθεσης: δολοφόνησε τον άντρα επειδή αυτός κοιμόταν με τη γυναίκα του; Εάν ναι, τότε εδώ υπάρχει κάποιο ελαφρυντικό. Αλλά στην περίπτωση των Leopold και Loeb έχουμε μια εν ψυχρώ δολοφονία, χωρίς ουσιαστικό λόγο υπεράσπισης και η προσπάθεια, κ. Πρόεδρε, αποδοχής της ενοχής των κατηγορουμένων για λόγους παράνοιας είναι χωρίς προηγούμενο. Ο νόμος είναι ξεκάθαρος και σαφής: πρέπει να δικαστούν από ένα σώμα ενόρκων».

Ο Darrow απάντησε: «Ο νόμος επίσης είναι ξεκάθαρος και σαφής και ως προς το ότι το δικαστήριο μπορεί να ακούσει οτιδήποτε, είτε αυτό προορίζεται για να ελαφρύνει την ποινή ή για να την καταστήσει βαρύτερη». Η νομική διαμάχη συνεχίστηκε για αρκετές ημέρες.

Loeb-Phrenology(200)

Οι ψυχίατροι καταθέτουν: Richard Loeb

Αναφορικά με τους γονείς του Richard Loeb, οι ψυχίατροι έγραψαν: «ο Albert H. Loeb είναι ένας σωστός και δίκαιος άντρας. Είναι αντίθετος με την κατάχρηση αλκοόλ του γιου του και συχνά έχει ακουστεί να μιλά γι αυτήν και να την καταδικάζει. Δεν είναι αυστηρός αν και, ίσως, τα παιδιά του να είχαν αυτήν την εντύπωση. Ποτέ δεν χρησιμοποίησε φυσική βία και σωματικές τιμωρίες στα παιδιά του. Όταν αυτά ήταν σε μικρή ηλικία δεν έπαιζε μαζί τους. Τόσο ο Richard όσο και τα αδέλφια του, θαύμαζαν και λάτρευαν τον πατέρα τους και δεν θα ήθελαν με τίποτα να χάσουν την αγάπη και τον σεβασμό του».

Η Ann Bohnen Loeb προερχόταν από μια μεγάλη καθολική οικογένεια, η οποία δεν είχε εγκρίνει τον γάμο της με έναν Εβραίο, παρά τον μεγάλο πλούτο και την κοινωνική του θέση. Αντιθέτως, η οικογένεια του Albert Loeb την δέχτηκε στους κόλπους της χωρίς προϋποθέσεις και την αγαπούσε ειλικρινά. Ο Albert και η Ann είχαν τέσσερις γιους: τους Allan, Ernest, Richard και Thomas. Οι ψυχίατροι θεωρούσαν την Ann «γυναίκα με αυτοπεποίθηση, σταθερή, ενθουσιώδη και σε εγρήγορση».

Ενώ τα περισσότερα από αυτά που είπαν οι ψυχίατροι για τον Richard Loeb περιγράφουν μιαν απολύτως ψυχοπαθολογική προσωπικότητα, υπάρχουν περιστατικά στη ζωή του που δείχνουν μιαν άλλη του πλευρά. Στο βιβλίο της The Amazing Crime and Trial of Leopold and Loeb, η Maureen McKernan αφηγείται ένα ατύχημα με αυτοκίνητο του Richard: « Το καλοκαίρι που έκλεινε τα 15 του χρόνια κι ενώ οδηγούσε ένα βραδάκι για να πάει σε ένα πάρτυ, το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε με ένα ιππήλατο αμαξάκι σε μια σκοτεινή γωνιά. Δεν είχε ανάψει τα φώτα του αυτοκινήτου και το ατύχημα ήταν αναπόφευκτο. Στο αμαξάκι επέβαινε μια γυναίκα με τον εγγονό της και τραυματίστηκαν αμφότεροι. Ο Dick τους μετέφερε στο νοσοκομείο αλλά όταν έμαθε ότι ο τραυματισμός της γυναίκας ήταν αρκετά σοβαρός, έβαλε τα κλάματα και λιποθύμησε. Τον πήγαν σχεδόν σηκωτό σπίτι του. Κάθε ημέρα επισκεπτόταν την γυναίκα, της πήγαινε λουλούδια και φρούτα και τις πιο λαχταριστές λιχουδιές. Έπεισε τον πατέρα του όχι μόνο τα πληρώσει τα νοσοκομειακά έξοδα αλλά και να εξοφλήσει την υποθήκη του σπιτιού της. Όταν βγήκε από το νοσοκομείο πλήρωσαν και για ένα ταξίδι αναψυχής».

Όταν ο Richard ήταν 4 ετών, μια Καναδή ονόματι Struthers έγινε η γκουβερνάντα του. Ήταν μια αξιόλογη, μορφωμένη γυναίκα η οποία επένδυσε πολύ χρόνο στην εκπαίδευση του μικρού αγοριού. Τον γέμισε με βιβλία και τον ενθάρρυνε να διαβάζει, ενώ του έκανε μάθημα πολλές ώρες την ημέρα. Ο Richard ήταν πολύ έξυπνος, με δείκτη νοημοσύνης 160, κι αυτό σε συνάρτηση με την εκπαίδευση που του παρείχε η δασκάλα του και με την συστηματική δουλειά της, είχε ως αποτέλεσμα να περνά δυο-δυο τις τάξεις του σχολείου. Τελείωσε το δημοτικό στα 12, το γυμνάσιο στα 14 και την ίδια χρονιά μπήκε στο Πανεπιστήμιο του Chicago. Η Miss Struthers έφυγε από το σπίτι των Loeb έπειτα από μια φιλονικία της με την μητέρα του Richard.

Όταν οι ψυχίατροι μίλησαν μαζί της κατέληξαν πως «ήταν πολύ αγχώδης να διαμορφώσει τον Richard και να τον διαπλάσει ως το ιδανικό αγόρι… Δεν παράβλεπε τα λάθη του και ήταν αρκετά αυστηρή στις τιμωρίες που του επέβαλε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Richard να αρχίσει να λέει ψέματα από πολύ μικρή ηλικία, χωρίς ενδοιασμούς. Την ικανότητά του αυτή την καλλιέργησε με τα χρόνια και την έφτασε σε υψηλά επίπεδα. Η Miss Struthers αγνοούσε τόσο τη συνήθειά του να επιδίδεται σε μικροκλοπές όσο κι εκείνη του να κάνει τον ντετέκτιβ».

Θέλοντας να φύγει από το σπίτι, ο Richard πήρε μετεγγραφή για το Πανεπιστήμιο του Michigan και ήταν ένας από τους νεαρότερους αποφοίτους του σε ηλικία 17 ετών. Παρά την μεγάλη του εξυπνάδα ήταν τεμπέλης και χωρίς κίνητρο, με αποτέλεσμα οι βαθμοί του να μην είναι σπουδαίοι.

Η εκτεταμένη εκπαίδευση του Loeb δεν περιελάμβανε το σεξ. Η Miss Struthers ουδέποτε συζήτησε κάτι σχετικό με αυτό το θέμα μαζί του. Ο Richard έμαθε τα βασικά συζητώντας με τον οδηγό της οικογένειας. Το σεξ δεν ήταν κάτι σημαντικό για εκείνον και πίστευε πως ήταν λιγότερο σεξουαλικά ικανός από τους φίλους του. Το γεγονός ότι ήταν ένα όμορφο, καλλιεργημένο αγόρι, με χρήματα και κοινωνική θέση, τον έκαναν πολύ δημοφιλή στο αντίθετο φύλο κι είχε πολλές επιτυχίες. Όσες φορές ανταποκρίθηκε σε κάποιες από αυτές, ούτε το σεξ αλλά ούτε και η διατήρηση και ενίσχυση της σχέσης με κάποια κοπέλα ήταν ανάμεσα στις προτεραιότητές του.

Το ψέμα είχε γίνει αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του και ήταν ιδιαίτερα ικανός σε αυτό. Ενώ δεχόταν πως δεν είναι σωστό να ψεύδεσαι, δεν ένοιωθε καμία τύψη όταν το έκανε. Στην φαντασία του ήταν ο μεγαλύτερος εγκληματίας όλων των εποχών. Ήθελε να διαπράξει το τέλειο έγκλημα, ένα μόνο τέλειο έγκλημα και μετά να τα παρατήσει.

Ο Dr. White συνόψισε στο δικαστήριο ως εξής για τον Richard Loeb: «όλη η ζωή του Dickie, από την αρχή των αντικοινωνικών του δραστηριοτήτων, κινήθηκε προς την κατεύθυνση της αυτοκαταστροφής. Η αυτοκτονία είχε περάσει πολλές φορές από το μυαλό του και την εξέταζε σοβαρά ως επιλογή. Ο ίδιος μου είπε πως ήταν πολύ ικανοποιημένος από τη ζωή του και, από όσο μπορούσε να διακρίνει, η ζωή δε είχε να του προσφέρει κάτι περισσότερο, καθώς είχε κάνει τα πάντα. Θεωρούσε πως είχε φτάσει στο τέρμα, πως είχε ζήσει όλη του τη ζωή». Ο Dr. White διέγνωσε παιδισμό στον Loeb και μάλιστα θεωρούσε πως αυτό ήταν το εξέχον χαρακτηριστικό του. Πίστευε πως ο Richard ήταν αυτός που πραγματικά δολοφόνησε τον Bobby.

O Dr. Healy δεν είχε σε καμία εκτίμηση τον Loeb. Τον θεωρούσε οκνηρό, ρηχό, χωρίς στόχους αλλά με μια φιλική και εξωστρεφή προσωπικότητα. «Για εμένα το έγκλημα αυτό καθαυτό είναι το άμεσο αποτέλεσμα ενός διεστραμμένου στόχου στην διανοητική ζωή του Loeb. Ο σχεδιασμός και η εκτέλεσή του πέτυχαν λόγω της πνευματικής του ανωμαλίας και της παθολογικά διχασμένης προσωπικότητάς του».

Ο Dr. Glueck, αντιθέτως, είχε εντυπωσιαστεί από τον Loeb. «Έμεινα έκπληκτος από την παντελή απουσία οποιουδήποτε φυσιολογικού συναισθήματος, που κάποιος θα περίμενε κάτω από τις παρούσες συνθήκες. Δεν έδειξε καμία τύψη, μεταμέλεια ή συμπάθεια για το θύμα αλλά και τους υπόλοιπους εμπλεκομένους ανθρώπους… Μου διηγήθηκε τις λεπτομέρειες του εγκλήματος και παραδέχτηκε πως ήταν αυτός που κατάφερε το χτύπημα στο παιδί». Αυτή η κατάθεση, τη στιγμή που έγινε, αποκάλυψε και το ποιος είχε πράγματι διαπράξει τον φόνο.

Leopold-Phrenology(200)

Οι ψυχίατροι καταθέτουν: Nathan Leopold

O Nathan Leopold ήταν περισσότερο συμπαθής στους ψυχιάτρους. Ήταν ο μικρότερος από τους τέσσερις γιους της οικογένειας και το παρατσούκλι του ήταν «το μωρό». Υπήρξε φιλάσθενο παιδί, υποφέροντας από διάφορα αδενικά προβλήματα: υπερθυρεοειδισμό, επίφυση με συγκέντρωση ασβεστίου και άλλες σχετικές παθήσεις. Δεν περίμεναν ότι θα ζούσε πολλά χρόνια.

Η μητέρα του πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια όταν ο Nathan ήταν δεκαεπτά ετών. Τα προβλήματα υγείας της άρχισαν μετά τη γέννα του, οπότε ο Nathan αισθανόταν πάντα ενοχές για το γεγονός αυτό. Μετά τον θάνατό της, η αδελφή της Βirdie Schwab, που ζούσε στην γειτονιά, ανέλαβε την φροντίδα του γαμπρού και των ανηψιών της. Παράλληλα με την θεία Birdie, μια στρατιά από γκουβερνάντες ασχολήθηκε με τα αγόρια. Ο Nathan Leopold, Sr., ένας επιτυχημένος επαγγελματίας, είχε αφήσει την ανατροφή των αγοριών του στα χέρια της κουνιάδας του και των γκουβερνάντων.

Ο Nathan ήταν ιδιοφυΐα, ο δείκτης νοημοσύνης του ήταν 210. Λέγεται πως ψέλλισε τις πρώτες του λέξεις σε ηλικία μόνο 4 μηνών. Πήγε στο Harvard School, όπου δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής. Η εκπληκτική του εξυπνάδα τον έκανε να νοιώθει ανώτερος από τους συμμαθητές του, κάτι που φρόντιζε να τους επισημαίνει με κάθε ευκαιρία. Δεν είχε φίλους και οι συμμαθητές του τον θεωρούσαν υπεροπτικό και φαντασμένο.

Σε ηλικία 16 ετών πήγε στο πανεπιστήμιο του Chicago, μαζί με τον Richard Loeb, Όταν ο Richard μεταφέρθηκε στο πανεπιστήμιο του Michigan, ο Leopold τον ακολούθησε. Όμως ο Richard ανακατεύτηκε με την αδελφότητά του και παραμέλησε τον Nathan. Η φοιτητική αδελφότητα ΖΒΤ είχε αποδεχθεί τον Richard, με την προϋπόθεση ότι δεν θα έκανε παρέα με τον Nathan, προκειμένου να καταλαγιάσουν οι φήμες περί ομοφυλοφιλίας που ακολουθούσαν τα δύο αγόρια. Ο Nathan επέστρεψε στο Chicago, γράφτηκε στην αδελφότητα ΦΒΚ και άρχισε τις σπουδές νομικών στο ίδιο πανεπιστήμιο.

Οι ψυχίατροι παρατήρησαν πως ο Leopold «δεν έκανε εύκολα φιλίες και είχε ιδιαίτερες δυσκολίες στη συναναστροφή του με το αντίθετο φύλο». Οι μόνες σχέσεις που είχε με γυναίκες ήταν με πόρνες. Δεν είχε νοιώσει ποτέ πραγματική έλξη για γυναίκα και τις θεωρούσε υποδεέστερες πνευματικά. Ο θάνατος της μητέρας του είχε βαθιά επίδραση πάνω του. Δεν μπορούσε να συμφιλιωθεί με την ιδέα ενός αγαθού και ελεήμονος θεού και το μαρτύριό της. Μετά τον θάνατό της έγινε άθεος.

Οι ψυχίατροι θεώρησαν τον Leopold φιλαλήθη και ειλικρινή, σε σύγκριση με τον Loeb. «Ο ασθενής δεν καταβάλλει προσπάθεια να μετατοπίσει την ευθύνη για το έγκλημα στον σύντροφό του, αν και επιμένει πως δεν ήθελε να το διαπράξει ούτε αισθάνθηκε καμία ευχαρίστηση από αυτό. Ισχυρίζεται πως ο μόνος λόγος που συμμετείχε στο έγκλημα ήταν η υποχρέωση στον φίλο του, η αλληλεγγύη που πρέπει να δείχνουν οι φίλοι μεταξύ τους. Συμμετείχε στο έγκλημα απλά και μόνο γιατί ο σύντροφός του ήθελε να το κάνει… Καθώς οι σεξουαλικές του ορμές δεν ήταν δυνατόν να ικανοποιηθούν μέσα από ετερόφυλες σχέσεις, ο συναισθηματικός του κόσμος ήταν αρκετά αναστατωμένος. Προσπαθούσε να ισορροπήσει αυτά που αισθανόταν μέσω της φαντασίας του. Εκεί, η σεξουαλικότητά του θριάμβευε. Συχνά φανταζόταν πως ήταν ένας σκλάβος, ιδιαίτερα δυνατός και σωματώδης, ο οποίος ήταν και εραστής του βασιλιά. Σε κάποια περίσταση έσωσε τον βασιλιά από βέβαιο θάνατο κι εκείνος, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, του χάρισε την ελευθερία του, αυτός όμως αρνήθηκε. Η φαντασίωση με τον σκλάβο άρχισε στα 4 χρόνια του και στην εφηβεία απόκτησε καθαρά σεξουαλική χροιά».

Ο Leopold προσπαθούσε με κάθε ευκαιρία να συζητά την φιλοσοφία του με τους ψυχιάτρους, ώστε να είναι εξοικειωμένοι με αυτήν όταν θα έγραφαν την αναφορά τους. «Η φιλοσοφία του ήταν ότι χωρίς χώρο για συγκινήσεις και συναισθήματα, αυτό που κυριαρχεί είναι η διάνοια. Το μόνο έγκλημα που θα μπορούσε να διαπράξει είναι διανοητικό, ένα διανοητικό λάθος. Στο σχήμα του υπερανθρώπου που είχε σχεδιάσει, είχε δώσει στον Dickie 90 πόντους, στον εαυτό του 63 και σε άλλους, κοινούς, φίλους τους όχι περισσότερους από 30 ή 40».

5

Οι ψυχίατροι καταθέτουν: Συμπέρασμα

Ο Dr. White θεώρησε την δολοφονία του Bobby Franks αποτέλεσμα των ανώμαλων προσωπικοτήτων και φαντασιώσεων των δύο αγοριών: «ο Dickie χρειαζόταν κοινό. Στις φαντασιώσεις του το κοινό αυτό ήταν η εγκληματική του συμμορία. Στην πραγματικότητα, το κοινό του ήταν «το μωρό», ο Νathan…Από την άλλη οι κλίσεις του Nathan, έτσι όπως εκφράζονταν στην φαντασίωση του σκλάβου, βρίσκονταν σε συνεχείς εναλλαγές ανάμεσα στο αίσθημα σεξουαλικής κατωτερότητας και εκείνο της πνευματικής ανωτερότητας…Ο Leopold ήταν ο σκλάβος που αναγνώριζε τον Loeb ως βασιλιά…Δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς «το μωρό» θα έμπαινε μόνος του σε αυτή την περιπέτεια, καθώς δεν είχε τις εγκληματικές τάσεις του Dickie, και δεν νομίζω ότι ο Dickie θα προχωρούσε στο έγκλημα μόνος του, χωρίς τον Nathan. Έτσι, αυτά τα δύο αγόρια, με τις περίεργες αλληλοσυμπληρούμενες προσωπικότητες, κατέληξαν σε αυτήν την συναισθηματική ταύτιση που οδήγησε στην δολοφονία του Franks».

Ο Dr. Healy ανέπτυξε αυτή την συναισθηματική ταύτιση των αγοριών: «στoν Leopold επιτρεπόταν να βάζει το πέος του ανάμεσα στα πόδια του Loeb σε συγκεκριμένες ημερομηνίες. Με αυτόν τον τρόπο ο Loeb εξασφάλιζε την συμμετοχή του Leopold στις εγκληματικές του δραστηριότητες». Ο Dr. Healy θεωρούσε ότι ο Leopold είχε παρανοϊκή προσωπικότητα. Η δήλωση στην κατάθεσή του: «το να αποφασίσω αν θα συμμετέχω στη δολοφονία, είχε για εμένα την ίδια βαρύτητα με το να αποφασίσω αν θα ήθελα να φάω πίτα για βραδινό, αν θα με ευχαριστούσε ή όχι να το κάνω», ήταν κάτι που σόκαρε βαθιά τον έμπειρο ψυχίατρο.

Ο Dr. Glueck έδωσε έμφαση στην εμμονή του Leopold με την θεωρία του Υπερανθρώπου του Νίτσε. Όπως και οι άλλοι ψυχίατροι, ο Dr. Glueck είδε τον φόνο ως αποτέλεσμα συνεργασίας μεταξύ δύο ανώμαλων προσωπικοτήτων: «Νομίζω πως η δολοφονία του Bobby Franks ήταν η αναπόφευκτη έκβαση της συνάντησης δυο παθολογικά διαταραγμένων προσωπικοτήτων, η κάθε μία από τις οποίες κόμιζε στη σχέση τα δικά της στοιχεία, ο συνδυασμός των οποίων κατέστησε εφικτή τη σύλληψη και την εκτέλεση του συγκεκριμένου εγκλήματος».

Όταν ο Crowe ζήτησε την γνώμη του για το κίνητρο του εγκλήματος, ο Dr. Glueck είπε: «Δεν νομίζω να υπήρξε ευθύ κίνητρο σ΄αυτή τη δολοφονία. Αισθάνομαι ότι ο Loeb είχε, πιθανότατα, στο μυαλό του ως κίνητρο την απόλυτη εξουσία, τη δύναμη να κάνει πραγματικότητα την φαντασίωσή του για το τέλειο έγκλημα». «Και ο Leopold;», ρώτησε ο Crowe. «Δεν πιστεύω ότι είχε κάποιο», απάντησε ο Dr. Glueck.

Συνεχίζεται

crime_and_punishment

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Υπόθεση Leopold και Loeb: Το πείραμα του τέλειου εγκλήματος – 6”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s