Υπόθεση Leopold και Loeb: Το πείραμα του τέλειου εγκλήματος – 7

 

Προηγούμενο

Της Νίνας Κουλετάκη

Η αγόρευση του Darrow

Το σημαντικότερο σημείο της ακροαματικής διαδικασίας ήταν η αγόρευση του Clarence Darrow, στις 22 Αυγούστου του 1924. Διήρκεσε δύο ώρες και θεωρήθηκε η καλύτερη στην μακροχρόνια καριέρα του.

Στην αρχή της αγόρευσής του τόνισε πως “ποτέ δεν είχε υπάρξει στο Σικάγο υπόθεση, κατά την οποία ένα αγόρι, κάτω από τα 21, το οποίο είχε ομολογήσει την ενοχή του, να καταδικαστεί σε θάνατο. Θα ανεβάσω κι άλλο την ηλικία και θα πω ότι ποτέ δεν έχει υπάρξει υπόθεση κατά την οποία άτομο κάτω των 23 ετών, να καταδικαστεί σε θάνατο… Γιατί ο εισαγγελέας απαιτεί κάτι το οποίο δεν έχει απαιτηθεί ποτέ πριν;

Αντιλαμβάνομαι ότι τα τελευταία δέκα χρόνια 450 άτομα κατηγορήθηκαν για φόνο στην πόλη του Σικάγο και δήλωσαν ένοχοι και μόνο ένας άνθρωπος από αυτούς όλους εκτελέστηκε! Κι αυτόν τον “κρέμασε” ο κ. Εισαγγελέας, όταν ήταν δικαστής. Μόνο που το “θύμα” του ήταν 40 ετών κι όχι 18”.

Αργότερα, ο Darrow αναφέρθηκε στην συνεχή χρήση από την κατηγορούσα αρχή του όρου “εν ψυχρώ δολοφονία”. Είπε: “Την αποκαλούν εν ψυχρώ δολοφονία γιατί θέλουν να πάρουν ανθρώπινες ζωές… Ισχυρίζεται, ο κ. Εισαγγελέας πως αυτός είναι ο χειρότερος εν ψυχρώ φόνος που έχει συναντήσει. Εγώ, αντιθέτως, δεν έχω συναντήσει μέχρι σήμερα καμιά δολοφονία για την οποία η κατηγορούσα αρχή να μην είχε την άποψη ότι ήταν η πλέον ειδεχθής, φρικιαστική και εν ψυχρώ δολοφονία από όλες. Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια για όλες τις υποθέσεις. Απλά οι δικηγόροι αρέσκονται στο να δραματοποιούν τα πράγματα περισσότερο από ότι είναι”.

Επέμεινε ιδιαίτερα σε αυτό το σημείο και τόνισε ότι η δολοφονία του Bobby Franks δεν ήταν, σε καμία περίπτωση η απεχθέστερη που είχε διαπραχθεί στην πολιτεία του Illinois. Ισχυρίστηκε ότι το άτυχο θύμα δεν υπέφερε σχεδόν καθόλου, ότι όλα είχαν τελειώσει μέσα σε 15 λεπτά από την στιγμή που μπήκε στο αυτοκίνητο των δολοφόνων του, ότι δεν υποψιάστηκε ούτε πρόλαβε να συνειδητοποιήσει αυτό που συνέβη. Φυσικά και αυτό δεν ακύρωνε την δολοφονία, αλλά έτσι έγιναν τα πράγματα.

Ήταν μια πράξη χωρίς έννοια, αιτία, αφορμή και κίνητρο των δύο αγοριών… Δεν ήταν αποτέλεσμα μίσους, δεν επέδειξαν αχρείαστη σκληρότητα, πέρα από το ότι ο θάνατος είναι από μόνος του σκληρός κι αυτό είναι αλήθεια”.

Ο Darrow κουρέλιασε το αφελές κίνητρο που ο Crowe είχε παρουσιάσει: το ότι ο φόνος είχε διαπραχθεί για να αποκομίσει, ο καθένας από τους δύο νεαρούς, το ποσό των 5.000 δολλαρίων από τα λύτρα. Ο Loeb είχε στον προσωπικό του λογαριασμό 3.000 δολάρια, όταν διαπράχθηκε ο φόνος και ο πατέρας του του έδινε αδιαμαρτύρητα χρήματα όποτε χρειαζόταν. Ο πατέρας του Leopold επρόκειτο να του δώσει 3.000 δολάρια για ένα ταξίδι στην Ευρώπη.

Ο Crowe είχε ισχυριστεί πως οι δύο νέοι είχαν δημιουργήσει τεράστια χρέη από την χαρτοπαιξία. Το “τεράστιο χρέος”, όπως ισχυρίστηκε ο Darrow, ανερχόταν στο ποσό των 90 δολλαρίων και, μάλιστα, τα χρωστούσε ο ένας στον άλλον. “Θα ήταν γελοίο, κ. Πρόεδρε, αν δεν ήταν τόσο σοβαρό”, είπε ο Darrrow. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες ζωές. Κι έχουμε να κάνουμε με κάτι περισσότερο: έχουμε να κάνουμε με τη μοίρα και το μέλλον δυο οικογενειών.

Πάμε να αμαυρώσουμε τον θυρεό δύο από τις πλέον εξέχουσες οικογένειες της πόλης -κάτι που δεν τους αξίζει- ισχυριζόμενοι ότι για ένα ελάχιστο χρέος 90 δολαρίων του ενός αγοριού προς το άλλο, διαπράχθηκε αυτή η δολοφονία”.

Στη συνέχεια μίλησε για την περίεργη διανοητική κατάσταση των δυο παιδιών και για το τραγικό αποτέλεσμα της φιλίας τους. “Είχαν μια περίεργη, σχεδόν αδύνατη σχέση. Ο Leopold, με την εμμονή του στην ιδέα του υπερανθρώπου, έχει πει κατ’ επανάληψη πως ο Loeb ενσάρκωνε αυτή την ιδέα. Είχε απέναντί του την συμπεριφορά του πιο αφοσιωμένου φίλου ή ενός εραστή. Χωρίς τον συνδυασμό αυτό, τίποτα δεν θα είχε συμβεί… οι καταθέσεις όλων των ψυχιάτρων… δείχνουν πως αυτή η φρικτή πράξη ήταν μια ανώριμη ενέργεια άρρωστων μυαλών, μια ενέργεια δύο παιδιών. Κανείς δεν μπορεί να δώσει άλλη εξήγηση. Καμία άλλη υπόθεση δεν μπορεί να ευσταθεί. Δεν είναι δυνατόν να είχε συμβεί κάτω από άλλες συνθήκες”.

Επίκληση σε έλεος

Ο Darrow ολοκλήρωσε την αγόρευσή του με μια δραματική επίκληση για τη ζωή των δυο κατηγορουμένων.

Δεν γνωρίζω αν αυτά τα δυο αγόρια έχουν σωτηρία. Λυπάμαι που το λέω μπροστά τους, αλλά τι μπορούν να περιμένουν από τη ζωή; Ίσως, κ. Πρόεδρε, το να καταδικαστούν σε θάνατο να ήταν το καλύτερο γι αυτούς, αλλά σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο δεν θα ήταν το καλύτερο για την κοινωνία μας και γι αυτούς που θα μείνουν πίσω. Το να περάσουν όλη τους τη ζωή στη φυλακή δεν είναι κάτι στο οποίο προσβλέπουν με χαρά, αντίθετα γι αυτούς είναι το ουσιαστικό τέλος της ζωής τους. Kι εδώ ακριβώς, κ. Πρόεδρε, είναι που μου έρχονται στον νου οι στίχοι του Housman:

Οι παιχνιδιάρες φλόγες σιγοσβήνουν και τα φώτα, τρέμοντας, χαμηλώνουν. Ισιώστε τους ώμους και σηκώστε τα μπαγκάζια σας κι αφήστε τους φίλους σας και φύγετε. Μη φοβάστε τίποτα, παλληκάρια, τίποτα δεν σας τρομάζει. Μην κοιτάτε ούτε αριστερά ούτε και δεξιά. Στον ατέλειωτο δρόμο που θα κάνετε, δεν υπάρχει παρά μόνο η νύχτα.

Δεν υπάρχει, γι αυτούς, ουσιαστική διαφορά, κ. Πρόεδρε, αν θα πάνε στην αγχόνη ή αν οι πύλες της φυλακής κλείσουν πίσω τους. Γι αυτούς θα είναι το ίδιο: η αρχή μιας ατέλειωτης νύχτας. Κι αυτό είναι φρικτό για κάθε ανθρώπινο ον.

Κανείς μας δεν αγνοεί το αίσθημα δικαίου της κοινής γνώμης, ούτε οι δικαστές, ούτε οι ένορκοι. Αποφασίσαμε να βάλουμε τη μοίρα μας στα χέρια ενός δικαστή γιατί πιστέψαμε πως θα ήταν πιο προσεκτικός και θα αφιέρωνε περισσότερη σκέψη από ένα σώμα ενόρκων. Δεν ξέρω πως σκέπτοντια οι άνθρωποι. Βρίσκομαι σε αυτή την αίθουσα τρεις ολόκληρους μήνες και νοιώθω σαν να στέκομαι στον ωκεανό, προσπαθώντας να εμποδίσω την παλίρροια με μια σκούπα. Υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι πως το καταφέρνω κι άλλες πως όχι.

Το εύκολο, κ. Πρόεδρε, και το αρεστό στον κόσμο θα ήταν να κρεμάσετε τους πελάτες μου. Γυναίκες και άνδρες χωρίς μυαλό θα το επικροτούσαν. Οι σκληροί και οι ανόητοι θα το επικροτούσαν επίσης. Σήμερα αυτό είναι εύκολο, αλλά στο μέλλον γενιές πατεράδων και μανάδων, όχι μόνο στο Σικάγο αλλά και σε ολόκληρη την Αμερική και, αργότερα σε ολόκληρο τον κόσμο δεν θα το εγκρίνουν. Θα αναρωτιούνται πότε θα κλείσει αυτός ο κύκλος αίματος και πότε το ανθρώπινο αίσθημα της συμπόνοιας θα κερδίσει, ξανά, το χαμένο του έδαφος. Κι όσο περνούν τα χρόνια οι άνθρωποι που σκέπτονται έτσι θα πληθαίνουν.

Αντιλαμβάνομαι, κ. Πρόεδρε, ότι στέκεστε μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος. Ξέρω πως η δική μου θέση αντιπροσωπεύει το μέλλον. Γνωρίζω πως υπερασπίζομαι αυτή τη θέση όχι μόνο για λογαριασμό αυτών των δύο παιδιών, αλλά για όλα τα παιδιά του κόσμου. Για όλους τους νέους αλλά και -θέλω να ελπίζω- για όλους τους μεγαλύτερους σε ηλικία. Κάνω επίκληση για ζωή, για κατανόηση, για έλεος, για καλωσύνη και για το έλεος στο οποίο όλοι ελπίζουμε και ζητάμε από τον θεό μας. Κάνω επίκληση να ξεπεράσουμε την σκληρότητα και την εκδίκηση και να τις αντικαταστήσουμε με την καλωσύνη και την αγάπη. Ξέρω πως το μέλλον είναι με το μέρος μου.

Αισθάνομαι πως πρέπει να απολογηθώ που έχω τόσο μακρυγορήσει. Ίσως αυτή η υπόθεση να μην είναι τόσο σημαντική όσο εγώ νομίζω, αλλά είμαι βέβαιος πως δεν χρειάζεται να πω στο δικαστήριο ότι με την ίδια θέρμη θα έδινα τη μάχη, ανεξάρτητα απ’ το αν οι πελάτες μου ήταν πλούσιοι ή φτωχοί. Αν κατάφερνα να σώσω αυτά τα αγόρια απ’ την κρεμάλα αλλά αυτό δεν θα είχε αντίκτυπο στην αλλαγή του νόμου, ειλικρινά θα ήμουν πολύ λυπημένος. Αντίθετα, αν η σωτηρία αυτών των παιδιών από τον θάνατο οδηγούσε σε μια άλλη αντίληψη τότε, πραγματικά, θα μπορούσα να χαίρομαι για το ότι κάπως συνέβαλα κι εγώ στην αλλαγή της μοίρας δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που θα βαδίσουν στον ίδιο δρόμο, η ανταμοιβή μου θα είναι η γνώση ότι συνετέλεσα στο να εμπεριέχει η δικαιοσύνη το έλεος, στο να ξεπεραστεί το μίσος με την αγάπη”.

Μετά τον Darrow, τον λόγο πήρε ο Crowe ο οποίος αγόρευε για τις επόμενες δύο ημέρες.

Η απόφαση

Την Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 1924, ο δικαστής Caverly ανακοίνωσε την απόφασή του. Συμφώνησε πως οι δύο κατηγορούμενοι δεν ήταν δυνατόν να απαλλαγούν λόγω παραφροσύνης, εντούτοις παρατήρησε πως έδειξαν σε διάφορες περιπτώσεις πως δεν ήταν φυσιολογικοί. Εάν ήταν δεν θα είχαν διαπράξει ένα τόσο αναίτιο έγκλημα. Συνέχισε λέγοντας πως οι ενδελεχείς αναφορές των ψυχιάτρων θα αποτελούσαν μια τεράστια συνεισφορά στην εγκληματολογία. Δήλωσε ότι, όπως προέκυψε από την ακροαματική διαδικασία, επρόκειτο για ένα έγκλημα μοναδικής θηριωδίας, κυριολεκτικά ανεξήγητο. Αυτό, βέβαια, δεν το καθιστούσε λιγότερο απάνθρωπο ή απoκρουστικό. Ο Caverlyσυνέχισε με την απαρίθμηση όλων των πιθανών ποινών για την απαγωγή και τον φόνο, πριν δηλώσει την απόφασή του.

Το εύκολο για εμένα θα ήταν να τους καταδικάσω στην εσχάτη των ποινών. Αντίθετα τους καταδικάζω σε ισόβια φυλάκιση, λαμβάνοντας υπόψη το νεαρό της ηλικίας τους. Αντιλαμβάνομαι ότι η κοινή γνώμη μπορεί να θεωρήσει ότι τα ισόβια είναι μικρή ποινή, αναλογικά με το έγκλημά τους. Όμως, αναλογιζόμενος την νεαρή τους ηλικία και τον μέχρι τώρα τρόπο ζωής τους, ο χωρίς τέλος εγκλεισμός τους, μέχρι τον θάνατό τους, θεωρώ πως είναι πολύ σκληρότερη τιμωρία από την θανατική ποινή. Και δεν θα έχουν δικαίωμα αποφυλάκισης υπό όρους. Έτσι λοιπόν: για το έγκλημα της απαγωγής για λύτρα τους καταδικάζω σε 99 χρόνια φυλάκιση στη φυλακή Joliet. Για το έγκλημα του φόνου τους καταδικάζω σε φυλάκιση στην Joliet μέχρι το τέλος της ζωής τους”.

Η αίσθηση που προκάλεσε η απόφαση του Caverly, σαφώς επηρεασμένη από την εμπνευσμένη αγόρευση του Darrow, έκανε τον Jacob Franks, πατέρα του θύματος, να ανασκευάσει την προηγούμενη απαίτησή του για απαγχονισμό των δολοφόνων του γιου του και να δηλώσει: “Η γυναίκα μου κι εγώ ποτέ δεν πιστέψαμε ότι ο Nathan και ο Richard θα έπρεπε να κρεμαστούν”.

Τα επακόλουθα
Ο αντίκτυπος της δίκης ήταν τεράστιος. Κανένας από τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους δεν θα ήταν ίδιος ποτέ, μετά.

Τόσο ο δικαστής Caverly όσο και η σύζυγός του, αμέσως μετά τη δίκη, μπήκαν σε ένα νοσοκομείο για να αναρρώσουν από το υπερβολικό στρες και την εξάντληση που τους είχε προκαλέσει. Όταν ο δικαστής επέστρεψε στα καθήκοντά του, αναλάμβανε πλέον μόνο υποθέσεις διαζυγίων. «Η υγεία μου έχει κλονιστεί», δήλωσε στους δημοσιογράφους.

Ο Jacob Franks πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, χωρίς ποτέ να συνέλθει από τον πόνο για τον χαμό του μικρότερου γιου του. Η Flora, η μητέρα του Bobby, που σε όλη τη διάρκεια της δίκης αλλά και για μεγάλο διάστημα μετά από αυτήν βρισκόταν σε κατάσταση σοβαρής πνευματικής σύγχισης, ανέκτησε τα λογικά της και, μετά τον θάνατο του συζύγου της, ξαναπαντρεύτηκε.

Ο Albert Loeb, ο οποίος είχε υποστεί ένα βαρύτατο καρδιακό επεισόδιο πριν το έγκλημα του γιου του και χαροπάλευε σε όλη τη διάρκεια της δίκης στην εξοχική του έπαυλη στο Charlevoix, πέθανε έναν μήνα μετά την καταδίκη του γιου του. Δεν τον ξαναείδε μετά την σύλληψή του τον Μάιο.

Ο πατέρας του Nathan Leopold πέθανε από καρδιά το 1929. Η ντροπή και η θλίψη τον είχαν κάνει να εγκαταλείψει το σπίτι του στο Kenwood. Δύο από τους γιους του άλλαξαν τα επώνυμά τους, για να απαλλαγούν από το ντροπιασμένο οικογενειακό όνομα.

Ο Clarence Darrow ανέλαβε μια ακόμα μεγαλύτερη υπόθεση: την υπεράσπιση ενός δασκάλου του Tennessee, του John Thomas Scopes γνωστού και με το παρατσούκλι «Πίθηκος», ο οποίος κατηγορήθηκε και δικάστηκε επειδή δίδασκε την θεωρία της εξέλιξης του ανθρώπου στο σχολείο. Στο έδρανο της κατηγορούσας αρχής καθόταν ο δεινός ρήτορας William Jennings Bryan.

Συνεχίζεται

2 σκέψεις σχετικά με το “Υπόθεση Leopold και Loeb: Το πείραμα του τέλειου εγκλήματος – 7”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s