Robert Berdella: Ο χασάπης του Kansas City – 1

Της Νίνας Κουλετάκη

Μια όμορφη, ανοιξιάτικη ημέρα του 1988, στις 2 Απριλίου, Μεγάλο Σάββατο, ένας άνδρας πήδηξε από τον δεύτερο όροφο ενός σπιτιού –στο ιστορικό Hyde Park του Kansas City- κι άρχισε να τρέχει σαν τρελός. Ήταν ολόγυμνος, εκτός από ένα κολλάρο σκύλου γύρω από τον λαιμό του. Πλησίασε πανικόβλητος έναν υπάλληλο του Δήμου, ο οποίος εκείνη την ώρα κατέγραφε τις ενδείξεις των μετρητών γκαζιού στα σπίτια της γειτονιάς, και ζήτησε βοήθεια. Ο υπάλληλος κάλεσε την αστυνομία. Έτσι έγινε η αποκάλυψη ενός από τους πιο στυγερούς σειριακούς δολοφόνους της Αμερικής.

Όταν μιλάμε για αμερικανούς σειριακούς δολοφόνους, από τα πρώτα ονόματα που μας έρχονται στο μυαλό είναι αυτά των John Wayne Gacy (διαβάστε εδώ: 1, 2, 3, 4) και Albert Fish (1, 2, 3), μεταξύ άλλων, αλλά σίγουρα όχι του Bob Berdella, ο οποίος ποτέ δεν έφτασε τη «φήμη» των δύο παραπάνω. Μέχρι σήμερα παραμένει σχεδόν άγνωστος εκτός Kansas City, όμως οι ντόπιοι δεν θα ξεχάσουν ποτέ εκείνη την ημέρα , 30 χρόνια πριν, που ο «Χασάπης του Kansas City» μπήκε στη ζωή τους.

Ό,τι έχει απομείνει από το πατρικό σπίτι του Berdella, στο Ohio

Παιδική κι εφηβική ηλικία

Ο Robert «Bobby» Andrew Berdella Jr. γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1949, στο Cuyanoga Falls του Ohio. Ήταν ο πρωτότοκος από τους δυο γιους του Robert Berdella Sr., εργάτη στην αυτοκινητοβιομηχανία Ford και της Mary Berdella, οικιακής βοηθού. Ο πατέρας του Bobby ήταν Καθολικός, ιταλικής καταγωγής. Η θρησκεία ήταν πολύ σημαντική για την οικογένεια και το περιβάλλον αυστηρό. Οι Berdella πήγαιναν οικογενειακώς στην εκκλησία και τα αγόρια παρακολουθούσαν το Κατηχητικό Σχολείο.

Ο Bobby ήταν ένα έξυπνο αλλά μοναχικό παιδί, που σπάνια έπαιζε εκτός σπιτιού. Ακόμη πιο σπάνια τον επισκέπτονταν φίλοι. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παρουσιάζει δυσκολίες στην κοινωνικοποίησή του. Επίσης το γεγονός ότι τραύλιζε και φορούσε γυαλιά με χονδρούς φακούς (λόγω της μεγάλης μυωπίας που είχε αναπτύξει ήδη από την ηλικία των 5 ετών), έκανε τα πράγματα χειρότερα. Και σαν να μην ήταν, όλα αυτά, αρκετά, παρουσίασε και υψηλή πίεση με αποτέλεσμα να τεθεί σε φαρμακευτική αγωγή. Όπως αντιλαμβάνεσθε η γενικότερη κατάσταση της υγείας του κάθε άλλο παρά ενθαρρυντική ήταν, ώστε ο Bobby να ασχοληθεί με τον αθλητισμό, σαν τα περισσότερα αγόρια της γειτονιάς του. Αντίθετα, ο κατά 7 χρόνια νεότερος αδελφός του Daniel, είχε αξιοθαύμαστες αθλητικές επιδόσεις από πολύ μικρός. Καθώς ο πατέρας Berdella έτρεφε μεγάλη αγάπη για τα σπορ και την αθλητική εμφάνιση, θεωρούσε την έλλειψη ενδιαφέροντος του μεγάλου του γιου για αυτά σημάδι μελλοντικής αποτυχίας στη ζωή. Συνέκρινε συχνά τον Bobby με τον Daniel, μιλώντας πάντα απαξιωτικά και περιφρονητικά για τον πρώτο. Όταν, όμως, επρόκειτο να τους τιμωρήσει, λεκτικά ή σωματικά με την δερμάτινη ζώνη του τότε, δεν έκανε διακρίσεις.

Σημείωμα του Bob Berdella

Ο Bobby τα πήγαινε αρκετά καλά στο σχολείο, αν και οι δάσκαλοί του συχνά δυσκολεύονταν μαζί του, αφενός γιατί ήταν πάντα απόμακρος κι αφετέρου γιατί αποτελούσε το αγαπημένο θύμα bullying των συμμαθητών του. Ως αποτέλεσμα, σπανιότατα συμμετείχε στις διάφορες σχολικές δραστηριότητες.
Μπαίνοντας στην εφηβεία, ο Berdella συνειδητοποίησε πως ήταν ομοφυλόφιλος, αποκάλυψη που κράτησε για τον εαυτό του. Ούτε η εποχή αλλά ούτε και το θρησκόληπτο οικογενειακό περιβάλλον, μαζί με τον δυναστικό πατέρα-αφέντη, παρείχαν τη διαβεβαίωση ότι η επιλογή του θα αντιμετωπιζόταν –αν όχι με αποδοχή- τουλάχιστον με ανοχή.

Ο τάφος του πατέρα του Berdella

Στα μέσα της εφηβείας του άρχισε να αποκτά μια κάποια αυτοπεποίθηση την οποία, όμως, εξωτερίκευε με λάθος τρόπο: ήταν εριστικός και υποτιμούσε τους άλλους, κυρίως τις γυναίκες. Ασχολήθηκε σοβαρά με τη μαγειρική και τις τέχνες, καταπολέμησε το τραύλισμά του και του άρεσε να κάνει εμφανίσεις σε σκηνή, μπροστά σε κοινό. Ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1965, κι ενώ η οικογένεια βρισκόταν σε φίλους στο Canton του Ohio, ο πατέρας του έπαθε καρδιακή προσβολή και πέθανε δυο ημέρες αργότερα. Ήταν μόλις 39 χρονών. Ο Bobby αναζήτησε παρηγοριά στην θρησκεία του. Αργότερα θα μελετούσε ενδελεχώς και άλλες θρησκείες για τα τις απορρίψει όλες, συλλήβδην, στα χρόνια που θα ακολουθούσαν.

Νωρίτερα το 1965, ο Bobby είχε δει την ταινία The Collector (Ο Συλλέκτης), κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του John Fowles. Η υπόθεση αναπτύσσεται γύρω από έναν μοναχικό άνδρα, ο οποίος παρακολουθεί και στη συνέχεια αρπάζει μια νεαρή γυναίκα που του αρέσει και την κρατά αιχμάλωτη στο, χωρίς παράθυρα, υπόγειο του σπιτιού του, σαν να ήταν μια όμορφη πεταλούδα που συμπλήρωνε τη συλλογή του. Μετά από αρκετές εβδομάδες η κοπέλα θα πεθάνει, παρά τις προσπάθειες του απαγωγέα της να την κρατήσει ζωντανή. Ο Bobby Berdella θα ισχυριστεί αργότερα πως η ταινία αυτή τον σημάδεψε.


Λίγο μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Mary Berdella ξαναπαντρεύτηκε. Ο Bobby ενοχλήθηκε αφάνταστα από αυτό το γεγονός καθώς το θεώρησε  προδοσία απέναντι στη μνήμη του πατέρα του, με αποτέλεσμα να αποτραβηχτεί ακόμα περισσότερο στον εαυτό του και να επιδίδεται στις μοναχικές ασχολίες –που ήδη είχε καλλιεργήσει από τα παιδικά του χρόνια: την ζωγραφική, τις συλλογές του νομισμάτων και γραμματοσήμων και την αλληλογραφία με άγνωστους φίλους (pen pals) από το εξωτερικό. Όπως θα δηλώσει, μετά τη σύλληψή του, ο Berdella, αυτή ακριβώς η αλληλογραφία με νέους από εξωτικές χώρες, όπως το Βιετνάμ ή η Μπούρμα, τα φανταχτερά γραμματόσημα από τις χώρες αυτές που του έστελναν για τη συλλογή του, οι φωτογραφίες από τόπους μαγευτικούς με αρχαίους πολιτισμούς και ιδιαίτερη αρχιτεκτονική, αποτέλεσαν την έμπνευσή του για να αναπτύξει το ζωηρό ενδιαφέρον του για την πρωτόγονη τέχνη και τις αντίκες. Από το 1965 περίπου θα αρχίσει τη συλλογή τέτοιων χειροτεχνημάτων, η οποία θα αποτελέσει και τη «μαγιά» για το μαγαζί που θα ανοίξει το 1982.

Robert «Bobby» Andrew Berdella Jr.

Νεότητα και ωριμότητα

Το καλοκαίρι του 1967, δυο χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Robert Berdella αποφοιτά από το Γυμνάσιο του Cuyahoga Falls. Οι βαθμοί του ήταν τόσο καλοί και οι ικανότητές του τέτοιες ώστε, ένας από τους καθηγητές του τον εντάσσει σε ένα ανεξάρτητο πρόγραμμα σπουδών. Μετά την αποφοίτησή του, ο Bobby εγκαθίσταται στο Kansas City.

Εγγράφεται στο Ινστιτούτο Τεχνών της πόλης, έχοντας ως στόχο να γίνει καθηγητής κολλεγίου. Ο πρώτος χρόνος των σπουδών του ήταν εξαιρετικός και ο ίδιος ιδιαίτερα μελετηρός και ταλαντούχος φοιτητής. Όμως, κατά τον δεύτερο χρόνο, αυτά άλλαξαν. Γίνεται επαναστάτης και αμφισβητεί τις αρχές ενώ κάνει παρέα με μια κλίκα φοιτητών που του πουλά ναρκωτικά τα οποία, στη συνέχεια, τα πουλά εκείνος σε άλλους φοιτητές με σκοπό το κέρδος. Η φήμη του ως διακινητή ναρκωτικών εδραιώνεται ανάμεσα στους συμφοιτητές του. Ταυτόχρονα αρχίζει και η κατάχρηση του αλκοόλ. Λες και προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξεφύγει από τις νουθεσίες του πατέρα του και της κατηχήσεις της εκκλησίας. Είναι η εποχή που σημειώνονται και τρία περιστατικά κακοποίησης ζώων. Κατά τα δύο πρώτα βασανίζει μια πάπια και ένα κοτόπουλο μπροστά σε συμφοιτητές του ιδίου φυράματος ενώ κατά το τρίτο πειραματίζεται, με ηρεμιστικά και υπνωτικά, πάνω σε έναν σκύλο.

Έργο του Berdella

Σε ηλικία 19 ετών, ο Berdella συλλαμβάνεται ενώ αποπειράται να πουλήσει μεθαμφεταμίνες σ’ έναν μυστικό αστυνομικό. Αποφυλακίζεται με εγγύηση 3.000 δολαρίων και στη συνέχεια δηλώνει ένοχος. Τιμωρείται σε φυλάκιση πέντε χρόνων με αναστολή. Ένα μήνα μετά από αυτή την πρώτη σύλληψη, συλλαμβάνεται εκ νέου –μαζί με δύο άλλους φοιτητές- για κατοχή μαριχουάνας και LSD. Καθώς αυτή τη φορά δεν έχει χρήματα για την εγγύηση, φυλακίζεται για πέντε ημέρες ενώ, στη συνέχεια θα αθωωθεί –μαζί με τον έναν εκ των άλλων δύο συμφοιτητών του- λόγω έλλειψης αποδείξεων.

Το 1969 ο Berdella εγκαταλείπει οικειοθελώς το Ινστιτούτο Τέχνης του Kansas City, καθώς δέχτηκε αυστηρή κριτική από την διοίκηση επειδή σκότωσε και στη συνέχεια μαγείρεψε μια πάπια «για χάρη της τέχνης». Παραμένει στην πόλη και μετακομίζει στην περιοχή του Hyde Park, στο Νο 4315 της οδού Charlotte. Έχοντας, ήδη, ανοιχτεί αναφορικά με την ομοφυλοφιλία του, περνά τον περισσότερο από τον ελεύθερο χρόνο του με αρσενικές πόρνες, τοξικομανείς, μικροαπατεώνες και φυγάδες, όλους νεαρής ηλικίας. Τους πλησίαζε φιλικά και στη συνέχεια προσπαθούσε να τους απαλλάξει από το παραβατικό τους παρελθόν. Ο ίδιος ήταν ανυποχώρητος στον ισχυρισμό ότι, κατά τη διάρκεια όλης της δεκαετίας του ’70, ουδέποτε είχε οποιουδήποτε είδους σωματική επαφή με αυτά τα άτομα. Όπως είχε δηλώσει σε αρκετούς από τους γείτονές του, σταδιακά αισθανόταν σαν θετός γονιός απέναντι σε αυτούς τους νεαρούς. Εντούτοις, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, πολλές από αυτές του τις γνωριμίες έπαψαν να τον συναναστρέφονται επειδή, προφανώς, ο Berdella είχε αρχίσει να αξιώνει από αυτούς και άλλα πράγματα, πέρα από την φιλική παρέα. Με όσους έμειναν ανέπτυξε σαρκικές σχέσεις και είχε καταφέρει να αποκτήσει ένα είδος ελέγχου επάνω τους, είτε δανείζοντάς τους χρήματα ή επιτρέποντάς τους να μένουν δωρεάν στο σπίτι του.

To σπίτι του Berdella, στο Νο 4315 της οδού Charlotte

Η γνώμη των γειτόνων του γι αυτόν ήταν πως, ενώ επρόκειτο για τύπο φανταχτερό κι επιδειξιομανή, ήταν συμπονετικός και με αρκετές κοινωνικές ευαισθησίες, παρά την αφρόντιστη κατάσταση του σπιτιού του και την υπεροπτική συμπεριφορά του. Τον θεωρούσαν, γενικά, συμπαθή. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Berdella εντάχθηκε στις δραστηριότητες της Οργάνωσης για την Αντιμετώπιση του Εγκλήματος στη Γειτονιά του South Hyde Park. Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 εκλέχτηκε πρόεδρος –θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας- στην ίδια οργάνωση και ενθάρρυνε την δημιουργία πολιτοφυλακής. Επίσης συμμετείχε σε πολλές εκδηλώσεις που είχαν σκοπό την δημιουργία ταμείου για τον τοπικό τηλεοπτικό σταθμό, αλλά και αυτή του η δραστηριότητα σταμάτησε στα μέσα της δεκαετίας του ’80.

Λίγο πριν εγκατασταθεί στο σπίτι της οδού Charlotte, o Berdella εργάστηκε ως μάγειρας μερικής απασχόλησης σε διάφορα εστιατόρια του Kansas City, με σκοπό να εξοικονομήσει χρήματα για την πληρωμή των αμοιβών των δικηγόρων και των διαφόρων προστίμων που του είχαν επιβληθεί, λόγω της εμπλοκής του με τα ναρκωτικά στα 19 του χρόνια. Ως μάγειρας τα πήγαινε εξαιρετικά και κατάφερε να εργαστεί ως αρχιμάγειρας σε κάμποσα γνωστά εστιατόρια της πόλης. Έγινε μέλος της Ομοσπονδίας Αρχιμαγείρων και συμμετείχε στην ίδρυση ενός εκπαιδευτικού προγράμματος για νέους μάγειρες, στο τοπικό κολλέγιο. Ταυτόχρονα άρχισε να πουλά διάφορα αντικείμενα (χειροτεχνήματα, αντικείμενα αποκρυφισμού και αντίκες) από την, αρκετά μεγάλη, συλλογή του από χώρες της Αφρικής, της Ασίας και του Ειρηνικού, που είχε συγκεντρώσει μέσα στα χρόνια. Αρχικά, λειτουργούσε αυτήν τη μικρή του επιχείρηση από ένα δωμάτιο του σπιτιού του, σιγά-σιγά όμως η δουλειά και η πελατεία του άρχισε να αυξάνει. Το 1981 ήταν ήδη αρκετά γνωστός στον χώρο, με πελάτες και συνεργάτες τόσο από την Αμερική όσο και από το εξωτερικό. Καθώς η δουλειά του αυτή άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία, να αποβαίνει κερδοφόρος και να απαιτεί όλο και περισσότερο από τον χρόνο του, ο Berdella αφοσιώθηκε αποκλειστικά σε αυτήν, εγκαταλείποντας την μαγειρική.

Το δωμάτιο στο σπίτι του Berdella, όπου κρατούσε τις συλλογές του

To 1982, o Berdella άρχισε να λειτουργεί το δικό του κιόσκι στην υπαίθρια αγορά του Westport. Αυτό το μικρό μαγαζάκι το ονόμασε «Bob’s Bazaar Bizarre» (Το Περίεργο Παζάρι του Μπομπ) και αρχικά εμπορευόταν πρωτόγονη τέχνη, κοσμήματα και αντίκες. Αν και υπήρχαν φορές που οι εισπράξεις ήταν αξιοσημείωτες, συνήθως το τυπικό μηνιαίο του εισόδημα δεν ήταν αρκετό για να καλύψει τις καθημερινές του ανάγκες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Berdella να πουλά αντικείμενα από τις συλλογές του σε άλλους παλαιοπώλες, αποκομίζοντας πολύ μικρό κέρδος. Έφτασε στο σημείο να κλέβει ή να περνά ώρες ψάχνοντας στα σκουπίδια για να βρει αντικείμενα που θα μπορούσε να πουλήσει στο μαγαζάκι του. Επιπροσθέτως, άρχισε να παίρνει νοικάρηδες στο σπίτι του, για να αυξήσει τα έσοδά του.

Στην αγορά του Westport, o Berdella ανέπτυξε φιλικές σχέσεις με έναν άλλο παλαιοπώλη, που διατηρούσε ένα κιόσκι δίπλα στο δικό του, τον Paul Howell. Σύντομα γνώρισε και τον μικρότερο γιο του Howell, Jerry. Στην αρχή ο Jerry Howell και οι φίλοι του επέκριναν και κορόιδευαν τον Bob για την εμφανή του ομοφυλοφιλία αν και, σύμφωνα με τον Berdella, o Jerry Howell του εκμυστηρεύθηκε αργότερα πως, προκειμένου να κερδίσουν χρήματα, ο ίδιος και οι φίλοι του εργάζονταν ευκαιριακά ως αρσενικές πόρνες.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Paul Howell μετέφερε την επιχείρησή του στο ισόγειο ενός κτηρίου, κοντά στην διασταύρωση των Οδών 39ης και Main, και εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον πρώτο όροφο του ίδιου κτηρίου. Παρόλο που ο Jerry καυγάδιζε συχνά με τον Berdella, οι δύο συνάδελφοι διατήρησαν τη φιλική τους σχέση. Ο Berdella, μάλιστα, προσέφερε νομική αλλά και οικονομική υποστήριξη, κάθε φορά που ο νεαρός Jerry μπλεκόταν σε κάποια βρομοδουλειά. Το καλοκαίρι του 1984 ο Jerry Howell έκλεισε τα 19 του χρόνια.

Συνεχίζεται

3 σκέψεις σχετικά με το “Robert Berdella: Ο χασάπης του Kansas City – 1”

  1. Αντί για σειριακός δολοφόνος, νομίζω καλύτερα θα ήταν η μετάφραση κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος.

  2. Iosipos, καλησπέρα κι ευχαριστώ για την επίσκεψή σας. Η χρήση του όρου «σειριακός» γίνεται επί τούτου, κυριολεκτικά μεταφράζοντας το serial. Ένας κατ’ εξακολούθηση ή κατά συρροή δολοφόνος, δεν είναι απαραίτητα serial. Ο serial killer έχει κάποια βασικά χαρακτηριστικά, που παραμένουν ίδια σε όλες τις δολοφονίες που διαπράττει, όπως χαρακτηριστικά/φύλο/ηλικία θύματος, όπλο εγκλήματος, modus operandi, κίνητρο (πραγματικό ή φανταστικό) και άλλα, όλα αυτά μαζί ή και όχι. Αντιθέτως, στην περίπτωση ενός κατ’ εξακολούθηση ή κατά συρροή δολοφόνου η εμμονή στην διατήρηση της επανάλειψης όλων αυτών των χαρακτηριστικών δεν είναι απαραίτητη/αναγκαία στους λίγους ή πολλούς φόνους που διαπράττει. Έτσι, προτιμώ το «σειριακός», ως μετάφραση του serial. Τουλάχιστον έτσι το είχε στο μυαλό τους ο Αμερικανός πράκτωρ του FBI Robert Ressler και profiler, όταν επινόησε τον όρο, χρησιμοποιώντας τον με την ίδια έννοια που χρησιμοποιείται στο tv serial ή στο serial number: μια διαδοχική επανάλειψη, δηλαδή, ομοίων ή ιδιαιτέρως παρομοίων πραγμάτων/καταστάσεων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s